Politics is not just about facts, but also about perceptions. Whether or not a perception is accurate is beside the point, because it nonetheless leads to decisions.
Joschka Fischer (van 1998 tot 2005 minister van buitenlandse zaken van Duitsland).
Volgens de perceptie van Fischer is de kans erg groot dat Israel en de VS nog voor het einde van Bush’ ambtstermijn een einde maken aan het kernprogramma van Iran – met militaire middelen. Hij heeft daar een serie argumenten voor.
Poetin heeft een andere perceptie. In de Franse krant Le Monde zegt hij: ‘Ik geloof het niet. Niets wijst erop.’ En: ‘Op juridisch vlak begaat Iran geen enkele overtreding.’
In de Rode Hoed werden onlangs vergelijkbare percepties besproken. Daar ging Shervin Nekuee (Iraniër en publicist van o.a. ‘De Perzische paradox) in debat met Arend-Jan Boekestijn (VVD Kamerlid met de portefeuille buitenlandse zaken) over de vraag: Iran, lam of leeuw?
De percepties liepen behoorlijk uiteen. Boekestijn: ‘Het is geen gewoon land. Je kan de rol van religie en het geloof in de 12e imam niet wegpoetsen. Het is een irrationeel land. Dat kun je dus niet sturen.’ Nekuee: ‘Het land is opportunistisch (kocht bijvoorbeeld wapen van Israel), gevoelig voor de publieke opinie (zie bijv. verkiezing Khatami en Ahmadinejad). Het is dezelfde fout als de republikeinen om Iran als irrationeel weg te zetten.’
En die verschillende percepties leiden tot verschillende scenario’s. Nekuee: ‘We moeten een gemeenschappelijke agenda creëren. Iran heeft ook baat bij stabiele buren (Irak, Kurdistan, Afghanistan). En we moeten accepteren dat we de oorlog met het terrorisme in het Midden-Oosten verloren hebben.’ Boekestijn: ‘Als ze eenmaal een bom hebben, zullen ze ons eindeloos chanteren. Een land dat zo geïnvolveerd is met terrorisme moet je kunnen beteugelen.’
Op de achtergrond spelen niet alleen percepties over de doelen van Iran. Maar ook over de relatie tussen de Iraanse macht en het Iraanse volk. Over de effectiviteit van militaire middelen. Over de betekenis van internationale verdragen. Enz.
Joris Luyendijk leidde het debat en concludeerde: ‘eigenlijk is Iran een witte vlek. We kennen het land, haar doelen en haar technologische positie niet. Dat maakt dit debat zo lastig.’
Terechte conclusie, maar it nonetheless leads to decisions. Dat is het verschil tussen een academisch en een politiek debat. It nonetheless leads to decisions.
We moeten die percepties daarom enorm serieus nemen. Een deel van de oorlog wordt nu al uitgevochten.
2 Comments
June 8, 2008 at 10:30 am
De geschiedenis leert, ook mijn persoonlijke, dat percepties veranderen.
Mijn perceptie laat mij zien wat ik wil zien; het is alleen een reflectie van mijn wens.
Inderdaad dus: nonetheless a decision: ik kan altijd kiezen. (tussen liefde of angst)
June 12, 2008 at 10:34 am
@ Albert: Mooie tegenstelling noem je daar: liefde en angst. Ik denk dat die inderdaad de perceptie ook beinvloeden. Niet voor niets zetten campagne-strategen (niet alleen in de VS, maar daar wel heel duidelijk) en politici daar graag op in. En het is inderdaad een keuze om niet vanuit angst te denken – hoewel die keuze meestal niet bewust gemaakt wordt (je kan je dan natuurlijk afvragen of het nog een keuze is).
Daar kan – terugkomend op het thema – zo’n debat over Iran wel goed bij helpen. Het maakt de keuze om een andere bril op te zetten gemakkelijker (net als goede reportages en verhalen dat doen door bijvoorbeeld de ambiguiteit van vriend/vijand tonen).