Dat concludeerde Jacqueline de Bruijn uit haar vergelijkende onderzoek naar de berichtgeving door de grote nieuwsrubrieken in Nederland (NOS, Nova, Netwerk, EenVandaag en RTL Nieuws). In 2002 concludeerde ze hetzelfde.
Ze werkt voor ‘Een ander Joods geluid’, een actiegroep die de kritische beeldvorming rond Israel wil voeden zonder aan het bestaansrecht van de staat Israel te tornen. Niet erg, maar dan gaan mensen natuurlijk wel extra kritisch kijken naar je methodologie. En die bleek – voor zover tijdens de presentatie te overzien – nog wel voor verbetering vatbaar.
Toch toonde ze aantal voorbeelden die – ook los van de vraag naar de representativiteit – te denken geven. In de onderzoeksperiode van twee maand vonden 8 Israëliërs de dood en 288 Palestijnen. Toch besteedde de Nederlandse media vijf items aan de Israëlische slachtoffers en geen enkel item aan de Palestijnse.
Of en ander voorbeeld: als Israel in beeld wordt gebracht gaat het vaak om de angst die ze ervaren, het gevoel van onveiligheid (lees: begrip). Als de Palestijnen in beeld worden gebracht zijn er vaak wapens en Hamasstrijders in beeld en wordt er vooral gesproken over de Qassam raketten (lees: eigen schuld).
Nog een voorbeeld dat door een van de bezoekers werd verteld: enkele maanden geleden gingen 24 hulporganisaties uit Israel met allerlei hulpgoederen en persoonlijke bezittingen richting Gaza. Bedoeling: de noodlijdende Palestijnen ondersteunen. Bij de grens werden ze echter tegengehouden door de het Israëlische leger. Niets van de hulpgoederen kwam terecht bij de Palestijnen. Het werd – ondanks persberichten – door geen enkele krant of nieuwsrubriek opgepikt.
Journalisten zijn net mensen. Dat is inmiddels duidelijk. De vraag is alleen: hoe nu verder? Hoe kan de zelfreinigende werking van de journalistiek verbeteren? Daarover werd gisteravond niet gesproken. Jammer want er zijn voldoende positieve voorbeelden. Hier bijvoorbeeld, waar Nova-journalist Jan Eikelboom zich aan het verantwoorden is voor hun item over Wilders in Iran.
