Een korte update. Zaterdagmiddag vlieg ik naar Pakistan. Het leven van een freelancer gaat niet altijd over rozen, maar wel vaak.
Ik reis samen met Klaas van Dijken. We zullen op zoek gaan naar de ziel van Mawdudi, de derde sekse, de ontwikkelingen in Kashmir – twee jaar na de aardbeving. En we proberen de stemming te peilen met het oog op de verkiezingen in januari.
Opnieuw een land met veel gezichten. En om eerlijk te zijn kan ik me er nog niet echt een voorstelling van maken. In ieder geval was het al een islamitische republiek toen er in Iran nog massaal Coca Cola werd gedronken en is Khomeiny schatplichtig aan een Pakistaanse ideoloog (Mawdudi). Net als Bin Laden.
Kan een land enkel in termen van conflict begrepen worden? Dat is een vraag die zich opdringt aan wie een vluchtige blik op Pakistan werpt. Als geen ander land lijkt het recht te hebben op het trieste predikaat ‘door conflicten verscheurd’. Sinds haar ontstaan rond de onafhankelijkheid van India (1947) woedt er een stammenstrijd over de vraag of Pakistan een land voor Moslims is of een Moslimland (met bijbehorende sharia-wetgeving). Die tegenstelling laait onder pro-westerse Musharraf en de aankomende verkiezingen opnieuw op. Maar ook de sunnieten en shi-iten, de etnische separatisten in Sindh en Baluchistan, de jihadi’s in Kashmir en de cellen van Al Qaida en de Taliban in Waziristan zorgen voor de nodige spanning – en geweld.
Pakistan laat zich dus gemakkelijk – zeker van een afstandje (een afstandje dat zich niet laat opheffen door er 8 dagen te zijn) – beschrijven in politieke, etnische en religieuze tegenstellingen, maar ik hoop stiekem dat het allemaal wel mee valt, dat er veel meer te vertellen is. We zullen zien.
Ik zal hier zo nu en dan wat van me laten horen.
~ Ludo
