Wat een vrouw

Jump to Comments

Wat een vrouw! Jong, intelligent en gedreven. Met een rijk netwerk en bruisend van de plannen om van binnenuit Iran te veranderen. Ik heb aan haar lippen gehangen. Als er iemand is geweest die mij hoop gaf over de situatie in Iran, dan was zij het.

Hoopvol toonde zij mij de tekenen van een goede toekomst voor Iran: nieuw elan onder jonge hoogopgeleide mensen, ideeën om de Iraanse samenleving van binnenuit te beïnvloeden en de mogelijkheden om de politieke realiteit te omzeilen door tal van informele netwerken. Vrijheid begint van binnen, dat was de boodschap. Dus de situatie in Iran, die was niet goed, maar zeker niet uitzichtsloos. Ze zou Iran dan ook zeker niet verlaten. De vrouwelijke coureur die we dankzij haar ontmoeten benadrukte de mogelijkheden binnen de voorwaarden van Iran. Ze schreef Ahmadinejad een brief en kon toen, ondanks eerdere berichten, toch blijven racen.

De tweede keer dat ik haar ontmoet – een half jaar later – is haar toon anders. Strijdvaardig, maar met minder zelfvertrouwen. Ze reageert op de geruchten dat vrouwelijke medewerkers van de overheid, een chador moeten dragen in plaats van alleen de hoofddoek. “Ik ben ongerust en boos, maar als altijd toont het straatbeeld een ander Iran. Veel mooie vrouwen en knappe jongens in de nieuwste mode. Deze winter, ‘Wow, iedereen ziet er zo mooi uit!’. Maar verder, ik heb geen vrienden meer in Iran. Bijna iedereen heeft het land verlaten. Vijf van hen zijn in de laatste maand vertrokken. Kun jij je dat voorstellen? Wat dat betekent?”

Een paar maand later krijg ik een nieuwe mail.

“Het leven wordt iedere dag zwaarder. Iedere dag. Het gaat niet om de prijs van benzine, water of electriciteit. Het is het concept. Je kan voelen dat onze overheid aanneemt dat de mensen dom (misschien hebben ze gelijk) zijn en we worden daarom beroofd van de rijkdommen van dit land. Dat doet iedere dag – wanneer ik de armoede zie – pijn. Ik kan niet zeggen ‘I’m fine’.

Ik zie het iedere dag en denk dan: ik wil niet wennen aan die restricties en grenzen. Nu is trouwens de Hejab-campagne over en kan iedereen weer over straat alsof we in LA zijn.

Maar ik wil niet vechten over persoonlijke visies met de overheid. Dat is het niet waard. En omdat ik niet weet hoe ze zullen reageren, houd ik me ver van politieke issues. Zodra ik klaar ben met studeren wil ik Iran verlaten en dan zoek ik een plek waar ik vredig kan leven. Me bemoeien met politiek kan die toekomst onmogelijk maken.”

Ik wijs graag op de ‘andere kant’ van Iran en benadruk dan de relatieve vrijheid, politieke dynamiek en speelsheid waarmee men in Iran om weet te gaan met dit onvoorspelbare regime. Maar de schaduwkant is er natuurlijk ook. En effectief.

Ondertussen verklaart Ahmadinejad doodleuk dat de publieke opinie in Europa aan zijn kant staat (zie ‘toespraak Ahmadinejad’).

 

3 Comments

Filed under Zonder categorie